Ik heb pijn en ik heb verdriet. Om Sander. Dat is iets wat ik absoluut niet gewend ben. Sander was namelijk voor mij een lief stuiterbal van positief energie. Geen wonder dat hij drumde, hij moest het ergens kwijt? Toen hij een jaar of 12 was stond hij voor mij te springen en mee te schreeuwen op "Insane in the Membrane". Dat was voor mij de eerste keer dat ik zag hoe erg hij van muziek kon genieten. Ik heb stiekem meegenoten. Daarom was dat toen al gelijk voor mij Sanders liedje, en moest ik vanaf dat moment op de dansvloer mensen uitleggen dat ik niet om hun lachte als het liedje gedraaid werd, maar dat ik lachte omdat ik mijn stoere, jongere neefie weer voor me zag.
Nu als ik aan hem denk, moet ik de tranen weg slikken. Maar ik zet mijn iPod op. Cypress Hill. Ik zie Sander weer naar me lachen, en ik lach terug. Zo, dat gaat weer beter....